همدانى رحمة الله عليه ميفرمودند : يك نفر از سالكين كه شب براى نماز شب برخاسته بود ، شنيده بود كه سگ همسايه سورهء و الشّمْس را ميخواند . اينجانب چنين گمان دارم كه اين قضيّه براى خود ايشان بوده است و ليكن چون بزرگان غالباً در مقام بيان ، اين‌گونه امور را نسبت به خود نمىدهند ؛ فلهذا به عنوان يك نفر سالك بيان كرده‌اند . و باز در نزد حقير ، خواندن سگ ، سورهء و الشّمس را مكاشفه بوده است كه براى ايشان از صداى سگ حاصل شده است و چون ايشان در آن وقت به مجاهدات نفسانيّه براى تزكيهء نفس اشتغال داشته‌اند اين سوره كه داراى سوگندهاى بسيار براى اثبات نجاح و رستگارى نسبت به تزكيه كنندگان نفس است براى ايشان تحقّق پذيرفته است . و نيز از وفاى سگ داستانهائى را نقل ميفرمود ؛ از جمله آنكه : روزى مرحوم حسين‌على ميرزا فرمانفرما در كنار دريا و براى شنا كردن آماده شده بود ، سگى داشت كه مانعش مىشود ؛ فرمانفرما اعتنائى نمىكند ، و همين كه اراده مىكند در آب برود ، ناگهان سگ خود را در دريا مىاندازد و حيوانى بزرگ فوراً او را مىبلعد . فرمانفرما از رفتن به دريا منصرف مىشود ، و مىفهمد كه اين سگ براى اين منظور از رفتن او به دريا جلوگيرى ميكرده است و اينك كه ديده است منع او فائده بخش نيست خود را انداخته و جان خود را براى سلامتى او فدا كرده است . و از جمله آنكه :